Mirosław Lichosyt Ogrodny - Fotografia Panoramiczna

sv trusted pl
facebook

Panorma zwykła, HDR, z nadirem i bez - czym się różnią?

Zobacz porównanie


W internecie można obejrzeć różnego rodzaju panoramy sferyczne, które na pierwszy rzut oka działają i wyglądają podobnie, a jednak się różnią w kilku podstawowych aspektach.

Może zacznijmy od panoramy z nadirem i panoramy bez nadiru.
Czym jest tak naprawdę nadir?
Nadir prosto mówiąc jest dolną częścią panoramy, czyli tym co mamy pod stopami. W tym właśnie miejscu stoi aparat na statywie gdy wykonujemy zdjęcia do panoramy. Jeśli panorama nie ma nadiru, w miejscu tym mamy po prostu brzydkie zdjęcie statywu, co pogarsza ogólną przestrzenność i odbiór wizualny panoramy. Taki statyw można usunąć pozostawiając czarną dziurę, lub umieścić logo firmowe w tym miejscu co zdecydowanie poprawia jakość panoramy.

Najlepiej oczywiście wykonać zdjęcie nadiru i ładnie połączyć z resztą panoramy. Daje to zdecydowanie najlepszy efekt wizualny. Dlaczego o tym piszę? Bo wykonanie nadiru i perfekcyjne połączenie go z panoramą jest trudne, i bardzo mało panoramistów w ogóle wykonuje nadir, a jeszcze mniej robi to dobrze.

Panorama zwykła a panorma HDR.
Z terminem HDR większość na pewno się spotkała. Z angielskiego High Dynamic Range oznacza po prostu wysoki zakres tonalny. Ale co to jest ten wysoki zakres tonalny. Tłumacząc to najprościej jak się da, ludzkie oko dobrze widzi to co jest w pomieszczeniu i to co jest za jego oknem. Aparat już takich możliwości nie ma i rejestruje dobrze to co jest w pomieszczeniu albo to co jest za oknem. Mamy wtedy ładne zdjęcie pokoju a okno jest prześwietlone czyli bardzo jasne i nie widać nic co jest za nim, lub ładny krajobraz za oknem i zbyt ciemny pokój. I tutaj z pomocą przychodzi HDR.

Skoro aparat nie jest w stanie zarejestrować poprawnie jasnych i ciemnych partii obrazu na jednym zdjęciu to wykonujemy po prostu więcej zdjęć tego samego fragmentu panoramy z różnym naświetlaniem. Czyli robimy np. 3 zdjęcia, jasne, średnie i ciemne. Fachowo nazywa się to bracketingiem ekspozycji ze skokiem np. +2, 0, -2. Na każdym z tych zdjęć inna część obrazu jest naświetlona poprawnie. Dzięki specjalnemu oprogramowaniu z trzech zdjęć robimy jedno zdjęcie HDR. A z odpowiedniej ilości zdjęć HDR tworzymy panoramę HDR. Oczywiście nie zawsze potrzebujemy panoramy HDR, i w większości przypadków wystarczy zwykła. Jednak są takie sytuacje jak np. witraż w kościele, gdzie poprawne naświetlenie całości jest wręcz wymagane.